KONKURS: Mimi Thorisson – Apetyt na Francję

Generalnie jestem fanką prawie wszystkiego co wychodzi z francuskiej kuchni ;) ale ostatnio mam straszną fazę na makaroniki. Raz próbowałam nawet sama je zrobić ale niestety skończyło się to katastrofą ;)

A ja mam mniej oczywiste skojarzenie i chociaż croissanty i makaroniki od razu zaczęły mi się mamić przed oczami kiedy rzuciliście ten temat, to wybieram Cassis de Dijon.

Cassis de Dijon to wyjątkowy likier z czarnej porzeczki posiadający niezwykle intensywny i przyjemny smak oraz głęboką czerwoną barwę. Ale dla mnie to coś więcej. Kilka miesięcy temu musiałam zdać „Prawo Unii Europejskiej” czyli typową prawniczą, pogmatwaną kobyłę. Jedno z najważniejszych orzeczeń (a tych najważniejszych było niestety kilkanaście) to właśnie sprawa zwana potocznie Cassis de Dijon (pełna nazwa Rewe-Zentral AG v Bundesmonopolverwaltung für Branntwein). Chodziło o to, że chcieli ten likier sprzedawać w Niemczech, ale według tamtejszego prawa nie można było tego alkoholu nazwać likierem (bo miał za mało alkoholu). W ten sposób starano się chronić tradycyjne alkohole od mniej procentowych i za razem tańszych odpowiedników. Finalnie Europejski Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że takie działania są zakazane i mają działanie podobne jak ograniczenia ilościowe w handlu.

W dniu egzaminu, cała zestresowana wpadłam po coś słodkiego do sklepu jednej z francuskiej sieci a tam… Cassis de Dijon na promocji. Obiecałam sobie, że kupię jak zdam. I kupiłam!

W Paryżu najlepsze kasztany są na placu Pigalle! <3

Trufle….sos truflowy, makaron z truflami, oliwa truflowa, miód truflowy! Tyle kombinacji, a każda powala moje kubki smakowe :)

Listopadowy bardzo wczesny poranek w Paryżu. Skąpana w delikatnej mgle wieża Eiffla, rześkie, wilgotne powietrze i chrupiąca, jeszcze ciepła,bagietka maczana w płynnym serze pleśniowym /wprost z pudełka/ o cudownie, lekko ostrym smaku. Nigdy więcej bagietka z serem nie smakowała mi tak bardzo.

Francja już zawsze będzie mi się kojarzyć z jednym. Z tym pierwszym prawdziwym francuskim cydrem, pitym prosto z butelki o północy pod Moulin Rogue. Spełnione marzenie – Paryż. Tłum ludzi, przyjaciele przy mnie i ten musująco-kwaskowaty posmak w ustach. Do dziś pijąc cydr przypominam sobie tamten moment, i jest to moje najsmaczniejsze skojarzenie z Francją. Potem było tych smaków więcej, smaczniejszych, ciekawszych. Ale to było takie pierwsze, najprawdziwsze.

Dla mnie Francja to przede wszystkim wino, a szczególnie cenię jeden region: Langwedocję-Roussillon. Dlaczego? Ponieważ w sposób szczególny zaskakuje różnorodnością. Tu nie trzeba wybierać między górami a morzem, Langwedocja zapewnia nam i jedno, i drugie. Piękne plaże, zabytki, cudowna przyroda, a to wszystko w cudownym najstarszym francuskim regionie winiarskim. Uwielbiam tu być, wracam raz na kilka lat i za każdym razem czerpię z tego tę samą, niesłabnącą przyjemność. Chciałbym przeżyć tu emeryturę, to byłoby spełnienie marzeń :-) A przy okazji gratuluję strony, świetne przepisy, świetne zdjęcia, jesteście jednym z bardzo nielicznych blogów, które czytam. Nie ma tu infantylizmu, są za to wpisy z tzw. jajem i perspektywa postrzegania świata, która jes bardzo bliska mojej. Jedyne, co mnie ostatnio drażni, to przerwany cykl o winach. Wróci kiedyś?;-) Pozdrawiam, Jerzy

„Francuska kuchnia? A co to jest f r a n c u s k a kuchnia?” oburza się zawsze mój „domowy” Francuz. No bo jak można do jednego worka wrzucić bretońską kuchnię ociekająca solonym masłem i prowansalskie sałatki ociekające świeżą oliwą? ;) Ktokolwiek by tego próbował, musi się w końcu poddać i przyjrzeć regionom. A po latach „indoktrynacji” ja też nie umiem inaczej i moje kulinarne skojarzenia automatycznie rozpadają się na kilka mniejszych. „Bo przecież tutaj najlepsze karmelki z solonego masła, a tam fondue savoyarde i te sery… Do tego moja największa miłość – czerwone wina z Bordeaux! Tu to, tam tamto… a nie da się wybrać!” Dlatego, może inaczej – jedno z moich najsmaczniejszych skojarzeń z Francją to pewien wrzesień, kilka lat temu, gdy zrobiliśmy sobie rodzinne, prowansalskie wakacje „śladem złotych medalistów, producentów regionalnej żywności”. Zamiast przewodnika, wertowaliśmy katalog i odwiedzaliśmy po kolei, tych, którzy wydali nam się ciekawi. Czasem to były większe sklepiki, czasem mała domowa wytwórnia albo pasieka. Próbowaliśmy miodów lawendowych, kasztanowych, jedliśmy ryż z Camargue, słone solirody (salicorne), fougasse z oliwkam, ziołami, a czasem kaczką; chleb tymiankowy, pasztety, nougaty z lokalnym miodem, pierniki, cienkie suche kiełbaski, próbowaliśmy oliwy z różnych działek, a palce lepiły się od pianek guimauve w różnych smakach. Ale zwieńczeniem tego smakowitego wypadu było Święto Fig w małym miasteczku Vézénobres. Świeże, w kilkudziesięciu odmianach… Można było chodzić, przebierać, wybierać, dyskutować! Figi były wszędzie. Poza „klasycznymi” odmianami, traktowanymi z pietyzmem w ogródkach, rosło pełno dzikich drzewek, o które nikt nie dbał, a soczyste owoce spadały na chodnik, deptane przez przechodniów objedzonych po uszy. Kupiliśmy kilka kilogramów z planem, żeby przyrządzić je w domu na wiele sposobów. Nie udało się. Były tak smaczne, że tajemniczo znikały zaraz po umyciu. :)

Francuską kuchnię cenię przede wszystkim za elegancję i wyrafinowane smaki. Prostotą połączeń dostarczają niesamowitych doznań kubkom smakowym. Moją największą miłością są stylowe makaroniki, które wręcz pieszczą podniebienie chrupką skorupką i delikatnym wnętrzem. Jednak mój apetyt na Francję wciąż rośnie w miarę jedzenia. Pewnego dnia będzie ona moja podróżą marzeń i spełnieniem kulinarnych doznań.

Makaroniki! Jak słyszę czy myślę Francja to zawsze przychodzą mi na myśl makaroniki! Jak kiedyś będę miała przyjemność być we Francji to będzie mój pierwszy zakup :) uwielbiam je za piękno i smak!

Ratatuille :-)

Lawenda. Zawsze. Jak byłam mała zjeździliśmy z Rodzicami Europę golfem. Pakowaliśmy namiot, prowiant, butlę z gazem, książkową mapę Shell i chłonęliśmy nowe. Francję przejechaliśmy wzdłuż i wszerz, a Prowansję ukochaliśmy sobie szczególnie, z ogłuszającymi cykadami i wszechobecnym zapachem lawendy i mydła. Budżet wycieczkowy był sztywny i niewielki, ale miałam ten przywilej dziecka, że mogłam sobie wybrać od czasu do czasu jakiś drobiazg lub coś smacznego do zjedzenia. Właśnie w Prowansji moje oko padło ma miód lawendowy i to była miłość od pierwszego kęsa, na całe życie. Wiele lat później, z ówczesnym narzeczonym, a obecnie mężem ruszyłam starymi francuskimi szlakami i miód był tak samo wspaniały! Teraz można go kupić w Polsce i całe szczęście, bo ja bez modu lawendowego już nie potrafię żyć i zawsze mam mały słoiczek, z którego małą łyżeczką próbuję od czasu do czasu czy aby coś się nie zmieniło. Najpyszniejszy!

Francja to dla mnie cały ciąg skojarzeń. Mam rodzinę w Prowansji i w Normandii, dlatego bywam w obydwu regionach nader często. Owoce morza, szczególnie przegrzebki, ryby, kasztany, sery tak pyszne i tak różne w każdym regionie (prowansalskie robione przez górali są fantastyczne!), wina, cydry, cudowne musztardy, masło i creme fraiche, kiełbasy, przepiórki… To kuchnia pełna obłędnych smaków, którą nie sposób się nasycić, można ją odkrywać całe życie a i tak nie pozna się wszystkich tajemnic, niuansów. Kocham Francję za wszystko, za to że jest i za to jaka jest, ze wszystkimi jej zaletami i wadami, a w domu na szczególne okazje przywołuję jej wspomnienie pewnym bardzo kalorycznym, ale też typowo francuskim przepisem, którym są… najbardziej znane francuskie naleśniki – naleśniki Suzette! Crêpes Suzette to przysmak dla autentycznych łasuchów, którym warto jednak sobie dogodzić przynajmniej raz w roku, nawet jeśli łasuchem się nie jest. Albo stara się nie być, jak ja :D Cudownie maślane, cudownie słodkie, cudownie kuszące i uwodzicielskie. Koniecznie z likierem Grand Marnier. Taka jest właśnie prawdziwa Francja – nastawiona na hedonizm, szczęście, życie i jedzenie z rozmachem:) Dla mnie ten kraj to synonim ziemskiego raju:)

Jeszcze do niedawna wszystkie nieziemskie słodkości rodem z Francji nabywałem w cukierniach i kawiarniach – a teraz sam przygotowuję zarówno creme brulee, fondanty, makaroniki i tarte cytrynową – jak się okazało ich przygotowanie jest dziecinnie proste, nie zabiera dużo czasu i zawsze się udają – do tego kawa zaparzona we French Press-ie, deszcz za oknem, francuskie kino i można się poczuć jak w Paryżu.

Lawenda, wino, sery, sielskie życie, zamki nad Loarą, Cannes, kasztany i niewierność ;)

Ja uwielbiam francuskie biskwity bretońskie-kruche proste, maślane ciasteczka, są też lekko słone. Przepis jest banalnie prosty, ale największe znaczenie mają tu proporcje masła, białej mąki, żółtek, cukru pudru i soli. Ciasteczka są błyszczące, bo smaruje się je przed pieczeniem mieszanką żółtka z mlekiem. Można robić tradycyjne, okrągłe ciasteczka lub zastosować ciasto jako spód do cudownej tarty pokrytej śmietankowym, domowym budyniem albo kremem custard, a na wierzchu położyć owoce-we Francji, w Katalonii jadłam takie ciasto z morelami, ale moją ulubioną wersją jest ta z kiwi…

Ciasto francuskie:-) najlepsze do wszystkiego na śniadanie , obiad , podwieczorek i kolacje:–) ciasteczka , sakieweczki na słodko i wytrawnie. Rogaliki na słodko i słono. Czego tylko dusza zapragnie:-)

W tym roku pierwszy raz w życiu próbowałam ślimaków – i to gdzie? We Francji właśnie, w Alzacji, w uroczej miejscowości nieopodal Riquewihr. Teoretycznie typowa potrawa francuska ale nie tak łatwo znaleźć je w karcie przyrządzone prosto bez zbędnych „ozdobników”. Najcudowniejsze było to, że one zostały podane w specjalnych srebrnych miseczkach (każdy ślimaczek osobno) zapieczone w masełku ziołowym i białym winie. Rewelacja – prosto, smacznie i jakże z francuskim gustem – uwielbiam i polecam poznawać taką właśnie Francję – tradycyjną i sięgającą do swoich korzeni.

Ja pamiętam 2 rzeczy z mojej wizyty we Francji. Pierwsza to pyszne, świeżutkie bagietki kupowane z rana a drugie to soki. Soki smakowały dosłownie jak prosto wyciśnięte z owocu mimo,ze były kartonowe. Nigdy w żadnym innym kraju nie piłam tak pysznego soku z kartonu. To było dobrych parenaście lat temu teraz ” ugryzłabym ” ten kraj z innej strony.

Ja już kupiłam:) Książka jest naprawdę świetna, a przy tym bardzo pięknie wydana (papier, zdjęcia, czcionka, oprawa), więc nadaje się również na prezent. Doskonałe przepisy, z których część jest pracochłonnym wyzwaniem, ale to w końcu kuchnia francuska, więc nie wszystko może być proste i szybkie. Warto mieć.