Chianti | Toskania

Zdaniem wielu, Chianti – region rozciągający się pomiędzy Florencją i Sieną – to dusza, a zarazem najbardziej charakterystyczny obszar Toskanii.

Łagodne pagórki z malowniczymi gospodarstwami i niezliczone piękne widoki, skutecznie przykuwające wzrok podczas jazdy samochodem drogami SS222 i SR222, łączącymi Florencję i Sienę (czyli słynną Chiantigiana) to obrazki uwieczniane na tysiącach fotografii, które znamy chyba wszyscy i które najbardziej kojarzą się z Toskanią, choć Toskania to przecież nie tylko region Chianti.

Jeśli o mnie chodzi, zdecydowanie bardziej przemawia do mnie inne, górskie i bardziej dzikie oblicze tej urokliwej krainy, które można podziwiać na północ od Florencji i Lukki, ale z drugiej strony pominięcie Chianti podczas toskańskiej wędrówki byłoby jednak trudnym do wybaczenia grzechem.

Trasę rozpoczynamy od Imprunety na przedmieściach Florencji oraz Greve, największego miasteczka w regionie, które uchodzi zarazem za nieoficjalną stolicę Chianti.

Szczerze mówiąc, obydwie miejscowości nie są szczególnie interesujące, dlatego nie poświęciliśmy im zbyt wiele czasu i na dłużej zatrzymaliśmy się dopiero w malowniczej Castellina in Chianti.

Castellina to jedna z trzech miejscowości, należących do powołanej w XIII wieku Ligi Chianti, która miała za zadanie chronić interesy lokalnych winiarzy. To także obowiązkowy przystanek na trasie podczas zwiedzania Chianti. Wystarczy kilka kroków i od razu widać, że jesteśmy w krainie obficie winem płynącej. Czarny kogut – godło Ligi – widoczny jest tu wszędzie, z oferowanymi tu i tam T-shirtami włącznie. Obszar upraw winorośli w Chianti jest stosunkowo spory, co przekłada się na całkiem przystępne ceny tego dostępnego tu dosłownie wszędzie trunku. Spory wybór butelek można znaleźć już w cenach do 10-12 EUR. Trudno rzecz jasna powstrzymać się przed winnymi zakupami, ale warto mieć też na uwadze dostępne tu (podobnie jak w całej Toskanii) dziesiątki rodzajów świetnego makaronu, w tym typowego dla regionu, doskonałego mięsistego pici. Do wszelkiej maści sosów jest idealny.

Nie można przegapić tu pasażu Via delle Volte, rozpoczynającego się naprzeciw kościoła San Salvatore i wiodącego wzdłuż murów miasta.

Każdy kucharz musi zatrzymać się choć na chwilę przy połączonym z lodziarnią stoisku ze świetnymi, niesamowicie kusząco wyglądającymi grubymi drewnianymi deskami i misami, z których część rozmiarowo bliska była przeciętnej wielkości stolikom kawowym. Niestety ceny tego rękodzieła były dość kosmiczne, a życie jest krótkie, w związku z czym deski przegrały z winem i jedzeniem. Może następnym razem.

Na koniec pobytu w Castellina in Chianti zatrzymujemy się na szybki lunch w położonym na Piazza del Comune, tuż przy zamku Rocca di Castellina niewielkim barze Osteria Il Re Gallo.

Poniżej proste pici z mięsnym sosem i równie nieskomplikowane ravioli z ricottą w sosie pomidorowym – pycha!

Wracając przez Piazza del Comune, mijamy poganianą bezkompromisowo przez przewodnika wycieczkę – oczywiście – naszych rodaków. Mówcie co chcecie, ale nigdy nie zrozumiem koszmarnego stadnego „zwiedzania”, byle szybciej i więcej, bo program wycieczki napięty, a pan kierowca w autokarze nudzi się i niecierpliwi. O nie, to nie dla nas!

Dalej w drogę.

Jedziemy do Radda in Chianti, drugiego miasta Ligi.

Radda, podobnie jak wszystkie okoliczne miasteczka, ma średniowieczne korzenie. Widać to zarówno w architekturze, jak i w ogólnym klimacie, dlatego po prostu spacerujemy bez konkretnego planu po uroczych uliczkach.

Najbrzydsze doniczki świata ;-)

Na ostatnie i największe miasteczko Ligi, Gaiole in Chianti nie pozostaje nam już niestety zbyt wiele czasu.

Poniżej: włoska sztuka ludowa ;-)

Wieczorne rozrywki starych Włochów ;-)

…i młodych

W Gaiole robimy jeszcze tylko małe zakupy i wracamy do „domu” czyli naszej włoskiej bazy podczas całego urlopu – Casa Marconi (więcej o nim – niebawem).

Tak czy owak, nie ma powodu załamywać rąk; za jakiś czas na bank znów tu wrócimy i nadrobimy zaległości w odkrywaniu kolejnych zakamarków Chianti.