Jak podróżować po Francji samochodem | Chambres D’Hotes i Gites en France

Jak podróżować po Francji samochodem?

Podróżowanie samochodem – jak prawie wszystko w życiu – ma plusy i minusy.

Z jednej strony zapewnia urlopową wolność – jedziesz gdzie chcesz, kontrolujesz swój czas. Możesz planować wszystko z góry albo wręcz przeciwnie – decydować w trasie na gorąco, gdzie się zatrzymać, ile czasu spędzić w tym czy tamtym miejscu. Poza tym, możesz przywieźć więcej różności z wakacji.

Alkohole, porcelana, ceramika, ciuchy, jedzenie, wszystko, co tylko lubisz i co pozwoli Ci wspominać już w domu niezapomniane wakacyjne chwile. Samochód to nie samolot – ogranicza Cię tylko zdrowy rozsądek, no i zasobność portfela.

A minusy? Jazda autem po takich krajach jak w szczególności Francja, Włochy, Hiszpania czy Portugalia może sprawiać też trochę przykrości – kiedy jesteś kierowcą i chcesz np. wypić do kolacji gdzieś nie w pobliżu wakacyjnego lokum kieliszek wina (albo dwa lub trzy;-), a niestety nie możesz, bo np. w drodze powrotnej do domu/mieszkania/hotelu trzeba pokonać ileś tam kilometrów. Albo co gorsza zwiedzasz winnice, w których niespieszne degustacje są standardowym punktem programu.

Jasne, że zawsze można to tak zaplanować, żeby pogodzić jedno z drugim (czyt. nocleg w miejscu konsumpcji;-), ale w praktyce zwykle jest tak, że z samochodowych wojaży po winnych regionach przywozi się więcej butelek, a mniej próbuje na miejscu.

Dlaczego po Francji jeździ się łatwo, miło i przyjemnie?

Po pierwsze dlatego, że francuskie autostrady, nie mówiąc o mniejszych drogach, są po prostu ładne. Francuzi wytyczyli je w taki sposób, że można cieszyć oko fajnymi krajobrazami, a poza tym nie grodzą ich tak, jak np. robi się to w Niemczech, które można pokonać autem wzdłuż i wszerz, a praktycznie jedyny albo co najmniej dominujący widok z trasy to dźwiękochłonne ekrany autostradowe, z którymi natura mimo wszystko próbuje jakoś walczyć, porastając je zielskiem.

Autostrady co do zasady są płatne, ale w niektórych regionach spora część tras autostradowych jest z systemu opłat wyłączona – dotyczy to np. znacznej części Bretanii i Normandii. Płatności za przejazdy uiszcza się w terminalach na bramkach – kartą (kredytową, charge, debetową, etc. – poza najpopularniejszymi akceptowanymi powszechnie systemami Visa i Mastercard, także m.in. CarteBleue) lub gotówką (w bilonie). Z roku na rok przybywa bramek obsługiwanych w pełni automatycznie, a dotyczy to w szczególności tych ulokowanych przy zjazdach z autostrady. Przy okazji, warto dodać, że miejskie parkometry we Francji często przyjmują wyłącznie gotówkę (opcja płatności kartą jest w ogóle niedostępna, albo po prostu nie działa). Z tego względu warto wozić ze sobą zapas bilonu o odpowiednich nominałach (1-2 EUR + 50 centów).

Po drugie, cała Francja pokryta jest siecią domków/mieszkań (gites) oraz pokoi (chambres) do wynajęcia, które oferowane są pod dwoma głównymi, działającymi w pełnej kooperacji szyldami: Chambres D’Hotes i Gites en France.

Francuzi, zwiedzając swój kraj (nie tylko samochodem), korzystają z nich bardzo często i powszechnie. Działają one na podobnej zasadzie jak Interhome, tyle że dotyczą głównie rynku francuskiego. I są dosłownie wszędzie, nie ma zakątka Francji, w którym nie dałoby się spędzić tak paru dni. Standardowo, Francuzi oferujący zakwaterowanie w ramach sieci mają do dyspozycji maksymalnie trzy miejscówki (pokoje albo quasi-mieszkania). Założenie jest takie, że to nie hotele czy profesjonalnie działające pensjonaty, ale zarobkowe przedsięwzięcia właścicieli pojedynczych domów, którzy w ten sposób uzupełniają swoje domowe budżety.

Zasada jest taka, że Francuz, który chce włączyć się do sieci, zgłasza należące do niego lokum jako zakwaterowanie do wynajęcia, a jego ogłoszenie umieszczane jest w pierwszej kolejności na stronie internetowej www.chambresdhotes.org oraz na stronach różnych, nie tylko francuskojęzycznych, pośredników w wynajmie domów wakacyjnych (np. booking.com). Poza tym, lista miejsc do wynajęcia publikowana jest (a przynajmniej była jeszcze w roku 2012) w drukowanym „przewodniku”.

Warto dodać, że z portalami typu booking.com współpracuje tylko część gites i chambres. Powód jest prosty – z tego typu stron korzysta przede wszystkim międzynarodowa klientela, która nie zawsze włada płynnym francuskim, a Francuzi – jak wiadomo – nie należą do pasjonatów nauki języków obcych. Jeśli wynajmiesz lokum via strona inna niż francuska, szansa, że Twój gospodarz przemówi do Ciebie w języku innym niż francuski jest większa, w przeciwnym razie może się okazać, że albo rozmawiacie po francusku, albo na migi. Kontakt da się nawiązać w każdych warunkach:-), ale warto wiedzieć, że można napotkać pewne trudności komunikacyjne;-)

Tak czy owak, bariera językowa to jedna z kilku potencjalnych trudności. Kolejna dotyczy jakości mieszkania i obsługi, a z tym bywa bardzo różnie.

Odwiedziliśmy przez lata sporo chambres i gites, mamy więc pewien materiał porównawczy. Jeśli wynajmujesz lokum w okolicy umiarkowanie popularnej turystycznie, np. w schowanej przed światem wiosce albo w małych miejscowościach np. w Bretanii czy nad Loarą (typu Clisson czy Mouzillon), raczej dalej niż bliżej od wybrzeża, jakość usług jest lepsza, a ceny niższe (między 55 a 65 EUR za dobę dla 2 osób plus śniadanie). Jeśli natomiast chcesz wynająć coś w punktach bardziej obleganych przez turystów, szczególnie w sezonie cena rośnie nawet do 110-150 EUR za dobę ze śniadaniem dla dwóch osób, a jakość serwisu i warunki mieszkalne mogą Cię niemile zaskoczyć.

Kiedy odwiedzamy te same okolice, zawsze wracamy do miejsc już sprawdzonych. Właściciele nas pamiętają, wszystko dzieje się na większym luzie. Nietrafione lokum warto zapamiętać i omijać szerokim łukiem, ponieważ wybór alternatywnych opcji jest spory.

Zakwaterowanie w ramach gites i chambres to zwykle wydzielone części typowo francuskich domów (lub domków) z kamienia albo przydomowych zabudowań, przerobione na samodzielne mieszkania lub wygodne sypialnie z łazienkami. Zdarzają się też całe wille podzielone na pokoje z łazienkami, bardziej przypominające pensjonaty, które są w całości przeznaczone do dyspozycji gości. Powierzchnia zależy od tego, ilu-osobowy pokój chce się wynająć, ale zwykle dwuosobowy liczy sobie nie mniej niż ok. 25-30 m2. Może to być też jedna większa sypialnia z łazienką, 2 sypialnie, pokój z sypialnią na piętrze, etc. Często, choć nie zawsze, w pakiecie z wynajmowanym mieszkaniem dostajesz dostęp do wyposażonej w niezbędne sprzęty kuchni.

Śniadania w chambres to francuska klasyka: bagietki, słodkie chleby z rodzynkami czy kawałkami czekolady, które bardziej niż pieczywo przypominają ciasta, croissanty i inne słodkie wypieki. Do tego kawa serwowana zwykle na dzbanki, soki owocowe i słodkie konfitury – jeśli dobrze się trafi, domowej roboty, co gospodarze zawsze podkreślają:-) Kto lubi zacząć dzień od cukrowego strzału, będzie ukontentowany. Nam taki układ pasuje umiarkowanie, wolimy przy każdej okazji wcinać francuskie sery:-), więc – nie tylko ze względu na bezglut – zawsze przed przyjazdem do nowego miejsca emailowo prosimy, żeby nie kłopotali się zakupem pieczywa i całym tym słodkim ceremoniałem, a zamiast tego podali na śniadanie jakiś dobry ser i wystarczy.

W większości przypadków biorą sobie takie prośby do serca, nawet jeśli uważają to za ekstrawagancki turystyczny wymysł.

Miejsca parkingowe – są, ale zwykle jest ich tylko kilka, dlatego warto sygnalizować, że chcesz parkować na terenie posesji. Jeśli się tego nie zaznaczy, może się okazać, że auto trzeba będzie zostawić „przy ulicy”. Ryzyko jest bardziej potencjalne niż realne, ale jest.

Zasada przy gites / chambres jest taka, że spędza się w nich od 1 do 3 dni, dlatego jeśli w jakimś miejscu postanowisz zostać dłużej, w standardzie oferowany jest rabat w wysokości ok. 20% od ceny podstawowej – za tę część pobytu, która przekraczająca 3 pierwsze dni. To rodzaj bonusu za przedłużony wynajem, a o rabat nawet nie trzeba się upominać.

A teraz kilka konkretnych przykładów z tego roku:

Po pierwsze: La Maison Des Landes w Mouzillon (Pays de la Loire)

Nasz niezagrożony od kilku lat TOP1 ze wszystkich odwiedzonych dotąd gites i chambres. Pięknie położony, niby w Mouzillon, ale tak naprawdę całkiem z boku, pośród winnych pól i na skraju zagajnika. W sąsiedztwie jest tylko jeden dom, a dookoła najpiękniejszy możliwy widok – gdzie nie spojrzeć – winorośle!:-) ZOBACZ VIDEO

I niczym niezakłócony spokój, w nocy mrok i cisza totalna, doskonałe miejsce na ucieczkę od miejskiego zgiełku i relaks absolutny. Właściciel to świetny gość, który tak zorganizował wynajem, że chyba nie trafił się jeszcze nikt, kto wyjechałby od niego niezadowolony. Poza domkiem widocznym poniżej (spora sypialnia i łazienka, za ścianą – w ramach tego samego domku – bardzo podobne drugie lokum do wynajęcia) Gilles oferuje też dostęp do kuchni, w której serwuje śniadania (bardzo dobre).

Jest w niej to, co najważniejsze – lodówka, kuchenka, czajnik, miski, talerze, sztućce, etc. Jeśli ktoś potrzebuje – mikrofala i toster. Plus kominek, na wypadek gdyby pogoda postanowiła spłatać figla.

Dodatkową zaletą tej lokalizacji jest zlokalizowany nieopodal sklep z żywnością organiczną Le Delices de Thais, o którym wspominałem TUTAJ. Warto go odwiedzić. Warzywa, owoce, wina, cydry, przyprawy, sery, przetwory, oliwy, bakalie… czego tu nie ma!

Połączony ze szklarnią i niedużym poletkiem, na którym uprawiane są zioła i warzywa. Można tam dostać obłędu;-) choć niektóre ceny – z naszej polskiej perspektywy – są nieco zaskakujące, np. zielone szparagi w cenie 16/EUR za kilogram (na początku czerwca). Nie mamy w PL najgorzej, przynajmniej jeśli chodzi o szparagi;-)

Po drugie, Croixrault (Picardie)

To mała mieścina (właściwie wioska) w Pikardii. Całą gminę Croixrault zamieszkuje niespełna 500 osób, a 1 na km² przypada średnio ponoć mniej niż 50 osób. Przyjemna, spokojna okolica, jak dla nas – im mniej ludzi tym lepiej.

Mieszkanie do wynajęcia jest jedno, ale za to dwupoziomowe. Sypialnia na parterze dla 2 osób, to samo na antresoli (jeśli przyjeżdżają 2 osoby, mają całość do dyspozycji), łazienka, czajnik + śniadanie w kuchni dla gości, która znajduje się w tym samym domku.

Nocujemy tu za każdym razem w drodze na urlop, kiedy celem jest Bretania lub Normandia. Croixrault od niemieckiej granicy dzieli ok. 160 km. To bardzo dobre miejsce na nocleg. Jeśli rano wystartuje się ze Słubic na polsko-niemieckiej granicy, w dzień mknie się przez Niemcy i na późne popołudnie / wieczór dojeżdża się do Croixrault.

Na prośbę o bezglutenowe śniadanie (czyli sery zamiast chleba) gospodarz (Emmanuel) w tym roku podał nam taki zestaw, w tym świetne sery z Korsyki. Kto by chciał jeść bagietki;-)

Po trzecie, Pontorson (Bretagne)

Pontorson, położony ok. 8 km od Mont Saint-Michel nie należy do szczególnie atrakcyjnych ani urodziwych miasteczek, a co gorsza (w czerwcu) całkiem zamiera już ok. 18.00-19.00. Wszystko zamyka się na cztery spusty, ulice pustoszeją, a okolica staje się przygnębiająco martwa. Wiele domów stoi całkiem pustych, a pozatrzaskiwane okiennice potęgują wrażenie, że to miejsce opuszczone i zapomniane przez świat. Na szczęście to tylko miejscówka na nocleg, do której zaglądają ci, którzy mają w planie zwiedzanie Saint Michel. Więcej info o klasztorze i samym Mont Saint Michel pojawi się w jednym z kolejnych wpisów.

Wynajęliśmy pokój w dużym starym domu należącym do francuskiego małżeństwa, które już na starcie na migi i przy pomocy komórkowego translatora dało nam wyraźnie do zrozumienia, że mówią wyłącznie po francusku, a skoro my komunikujemy się w tym języku średnio, to nasza rezerwacja w zasadzie jest pomyłką, a ugoszczenie nas będzie dla nich wielkim stresem i wyzwaniem, ale… skoro już jesteśmy, może jakoś dadzą radę. Dali, ale było bez fajerwerków.

Największym plusem był duży ogród.

Pokój w porządku, czysty, w miarę ładny choć urządzony w stylu „willa starej ciotki, rozmiłowanej w koronkach, porcelanowych bibelotach/durnostojkach, firankach i wyszywanych serwetach”. Śniadania – koszmarne. Tak paskudnego seropodobnego badziewia w plasterkach nie próbowaliśmy chyba nigdy nigdzie, a już na pewno nie we Francji. Kilka smutnych kawałków sera na niby, wyschnięte pomarańcze, dżemy najniższego sortu przełożone do słoików po konfiturach Bonne Maman (ale woli do umycia pokrywek już zabrakło, w związku z czym były zapleśniałe) oraz… kupione specjalnie dla nas wafle ryżowe, szczęśliwie w paczce, więc nie trzeba było martwić się o ich świeżość. Przez 3 dni resztę składników śniadań kupowaliśmy sami. Na szczęście był dostęp do kuchni (ciemnej i brzydkiej) oraz lodówki. Internet działał fatalnie – miał hulać (tylko) w kuchni, a zamiast tego kulał. Ogólnie, dało się przeżyć, ale polecić to miejsce raczej trudno.

Po czwarte, La Ferme du Manoir, Etretat (Normandie)

Okolice Etretat to cały szereg farm wszelkiego typu. Kozy, owce, krowy, konie, sady jabłkowe, manufaktury serów i cydru, winnice – można tam znaleźć dosłownie wszystko. Większość z nich oferuje również zakwaterowanie. Wybór jest duży, standard różny – od prostych, ale przyjemnych izb (ok. 60 EUR za noc/2 osoby) po bardziej luksusowe pokoje i apartamenty w cenie do ok. 200 EUR za nocleg dla 2 osób. Dla każdego coś miłego.

La Ferme du Manoir ma świetną lokalizację – znajduje się 2 km od centrum Etretat, niedaleko La Manche. Pokoje są urządzone prosto, ale sympatycznie, a właściciele to bardzo serdeczni ludzie. Trafił nam się pokój na poddaszu, który szybko ujawnił ciekawostkę, na którą z początku nie zwróciliśmy uwagi – na strychu rezydowała hodowla nietoperzy:-), które w nocy – przed wyruszeniem na łowy – robiły nieco szumu. Na tyle głośno, że co nieco było słychać przez sufit.

Po piąte, Hardelot-Plage (Nord-Pas-de-Calais)

To miejscowość niby francuska, a panuje w niej przedziwnie niefrancuska atmosfera. To bardziej kameralny, wychuchany kurort dla faktycznych lub mentalnych emerytów, pomykających bezszelestnie w idealnie białych, względnie pastelowych t-shirtach i kolorowych sweterkach, zawsze noszonych w wariancie „zarzucam na plecy, nigdy nie zakładam”, bo przecież nie taka jest rola tych ozdobnych wdzianek. Goście Hardelot przechadzają się zatem alejkami, niektórzy dostojnie przemieszczają się na rowerach, inni w nienagannych biegowych ciuchach uprawiają jogging. Jest drętwo jak na brytyjskiej prowincji rodem z Harry’ego Pottera, a to przecież Francja (!).

Jaka mieścina, taki trafił się też chambre d’hotes. Okazało się, że zabukowane zakwaterowanie to willa, podzielona na pokoje do wynajęcia (jak pensjonat). Całkiem spore, czyste, z wygodną łazienką.

Gospodarzem jest niejaka Claire, która mieszka w willi tuż obok, a jej być może jedynym zajęciem jest obsługa gości domu do wynajęcia. Jak się okazało, przedziwna atmosfera Hardelot wpływa również na zachowania jej mieszkańców, ponieważ:

– w poszczególnych pokojach, na kartkach, wyłuszczone zostały zasady korzystania z pokoi (m.in. w pokojach nie można jeść, pić (nawet wody mineralnej) ani nawet wnieść kupionych owoców, które nie stwarzają zagrożenia dla otoczenia – ignorowaliśmy ten zakaz, ale doczekaliśmy się nawet słownego pouczenia, że nie wolno tego robić (!),

– wyposażona kuchnia, choć dostępna w domu, jest zamykana przed gośćmi na klucz, a dostęp do niej ma tylko gosposia obsługująca śniadania,

– w tzw. pokoju wspólnym, w którym teoretycznie – jeśli ktoś lubi – można oglądać telewizję albo zrelaksować się na kanapie i przejrzeć kolorowe magazyny, wszystko poukładane jest jak od linijki, wchodzi się tam jak do pokoju psychopaty. Wnętrze wygląda tak naturalnie, jak sterylne i pozbawione śladów życia domy czy mieszkania prezentowane w niektórych magazynach wnętrzarskich. Relaks? Raczej wykluczony.

– internet, choć stanowiący element oferty, nie działał w domu, a tylko w jednym kącie ogrodu, od strony domu Madame Claire. W odpowiedzi na reklamację w tym temacie dowiedzieliśmy się, że internet to tylko bezpłatna opcja, więc skoro dodatkowo za niego nie płacimy, to może nie działać. Booking, w przeciwieństwie do Claire – reklamację uwzględnił i zrefundował utrudniony dostęp do sieci.

Śniadania były okrutnie marne. Francja, czerwiec, a w ofercie: typowo francuskie, bardzo popularne w sezonie letnim owoce czyli kiwi, tani pseudo-żółty ser w plasterkach, szklanka soku (i ani mililitra więcej, wody mineralnej oczywiście brak), jogurt naturalny podawany na porcelanowym talerzyku i – dobre i to – jako taka kawa. Sery, wody mineralne i warzywa kupowaliśmy we własnym zakresie.

Do tego (jako stołowa dekoracja?) trzy pojemniki z płatkami śniadaniowymi (kukurydziane + 2 x czekoladowe), które wyglądały jak płatkowa skamielina nieruszana od co najmniej kilku miesięcy. Żałość i nędza za 95 EUR za noc/2 os.

Podsumowując, są miejsca, w których wystarczy spędzić dzień lub dwa, by nagle naszła Cię trudna do powstrzymania chęć zmiany całego ambitnego wakacyjnego planu i pozostania w nich dłużej, najlepiej do końca urlopu. Tak jest za każdym razem u Gilles’a w Mouzillon. Dla kontrastu, są też takie, z których ma się ochotę zmykać jeszcze przed zameldowaniem. Tak było w Hardelot. To najgorszy, najbardziej nieprzyjazny chambre, w jakim przyszło nam mieszkać. Najbardziej nietrafiony kontakt, najbardziej chybione miasteczko. Nuda i drętwota. Może za 40 lat przypadłoby nam do gustu, ale na razie z emerytami w pastelach mamy niewiele wspólnego;-)

Jeśli chcesz dokładny namiar na którąś z tych miejscówek albo potrzebujesz więcej danych, pisz na kontakt@facetikuchnia.com.pl.